مىشوند . و امّا اينكه مصنّف افزود اللّاء بطور ندرت و كم همچون الّذين استعمال مىشود يعنى به معناى جمع مذكّر مىآيد شاهدش بيتى است كه از شاعر بنى سليم نقل شده و آن اينستكه : فما آباؤنا بامنّ منه * علينا اللّاء قد مهدوا الحجورا يعنى : پدران ما نيستند كه برما بيشتر از آن مرد منّت گذارند ، پدران ما كسانى هستند كه دامن‌هاى خود را براى ما گهواره كرده‌اند . شاهد در « اللّاء » است كه بملاحظه صفت آمدنش براى « آباؤنا » به معناى « الّذين » مىباشد . متن : « 93 » و من و ما و ال تساوى ما ذكر * و هكذا ذو عند طىّ قد شهر تجزيه و تركيب من : مبتداء . و ما : معطوف به آن و همچنين « و ال » . تساوى : فعل مضارع از باب مفاعل و ضمير فاعلى در آن به « من و ما و ال » راجع بوده خبر است براى « من » . ما : موصوله ، مفعول براى « تساوى » . ذكر : ماضى مجهول ، صله و عائد براى « ما » . واو : عاطفه . هكذا : جارّ و مجرور ، متعلّق باستقرّ ، حال است از « ذو » . ذو : مبتداء . عند : ظرف ، متعلّق به « قدشهر » ، مضاف . طىّ : مضاف اليه .